“Nefes” Kesti!

“NEFES” KESTİ !

“Nefes” 2365 metre yükseklikteki Karabal Jandarma Karakolu’nu korumakla görevlendirilen bir yüzbaşı komutasındaki kırk askerin hikayesidir.
Konu PKK ve sınır karakolu olunca haliyle seyirci kitlesinde de filme gitmeden filme dair bir çok beklenti oluşuyor.
Kimisi Türk- Kürt sorunun inceden inceye ele alınmasını beklerken, kimisi tüm PKK olayları bir çırpıda işleniversin istiyor, bazılarıysa hem aksiyon hem duygu olsun hem de şöyle bir siyasete el atılsın umudunda..!
“Nefes” tüm bunların aksine alttan alttan birçok mevzuya dokunuyor, tabi amacın ya da sorunun ideolojik olmadığını aksine hümanist bir yaklaşımla; neden savaşıldığını göze sokmadan, savaşanları ve savaşanların ardında bıraktıklarını serpiyor filmin karelerine.
Film boyunca askerlerin yaşayabileceği her duyguyu görmek mümkün; erkek erkeğe gırgır şamatadan, damar şarkılara, operasyon anında yaşanan korku ve heyecan geriliminden, özlemin ölüm korkusuyla karışmasına, şehit düşen bir askerin ardından dökülen birkaç gözyaşı damlamızdan, her şeye rağmen kucaklanan Atatürk heykelinin hissettirdiği “Ne mutlu Türküm diyene” kıvancına… Özetle film yeri gelir, acıklı savaş sahnesiyle “Nefes” keser bizi kendine kitler, yeri gelir “Nefes” olur Türk’ün umuduna yoldaş olur.
Peki “Nefes” neden başarılıdır ya da neden izlenmelidir?

1. “Nefes” belki izleyen her erkeğin değil ama her kadının askerlere dair empati yetisini arttırmış ya da empati yetisini kazandırmıştır.
Asker olmanın, erkek olmanın arkasına sığınan Mete Yüzbaşının tek pişmanlığı eşine dökemediği gözyaşlarıyla söylemediği 13 harflik aşk cümlesidir. Ve Mete yüzbaşının ardında bıraktığı söylenmemiş cümlelerden oluşan bir mektup, yıllardır askerlik yapanların nasıl da özlenilmeye, beklenilmeye muhtaç ve buna rağmen nasıl da duygularını dile getirmekten korkan insanlar haline dönüştüklerini gösteriyor.
Eşi dostu, sevgilisi, oğlu ya da kardeşi asker olmayan insanların ömürleri boyunca anlayamayacağı asker yolu beklemenin, bir ömür boyu ölüm haberi almanın korkusuyla nefes alıp vermenin ne kadar da ömürlerinden çaldığını görüyoruz filmin sonunda. Mete Yüzbaşının eşinin görevli askerlerin lojmana girmesiyle beraber kendini evine kapatıp içten içe “hayır o o olmasın Allah’ım “ dercesine gözü kapının deliğinde bekleyişinden ve Mete Yüzbaşına sıkılan kurşunla aynı anında çalınan kapının kadını yere yığmasıyla anlayıveriyoruz asker eşi olmak ne demek.

2. Erkekler ağlar, askerler de… ! Çelikten zırh kuşanmamıştır askerler. Korkarlar yaralamaktan da yaralanmaktan da. Belki de en çok unutulmaktan, terk edilmekten korkarlar en çok kendine kaldıkları o kalabalık içine buruşturulup sıkıştırılmış yalnızlık koğuşunda.

3. Türkiye Gündemine de ve çoğu eğitimli gençlerden oluşan beyaz cam izleyicisine de bir güzel dokunduruyor film… Deprem, küresel ısınma, ekonomik kriz, H1N1 hatta yıllardır bitmek tükenmek bilmeyen PKK sorununa karşın magazinin eğlence programlarının kölesi olmuş insanları azıcık yüzleri varsa utandırıyor. “45 sanayiliğine kahraman olursun sonra magazin haberleri” dediği tüy ürpertici “uyursan ölürsün” karesinde.

4. “Nefes” zaten gerçek bir hikayeden uyarlama ama filmin önermeleri de senaryosuna can veren hikaye kadar gerçek. İşte o önermelerinden en güzeli; iyiler her zaman kahraman olamadıkları gibi, savaşlarda da daimi kazanan taraf olamaz. Bu yüzdendir ki içimizden bazıları filmin sonunun istedikleri gibi zaferle bitmeyişinin hüsranı içindeler. Unutmamak, unutturmamak lazım; savaşlarda iki taraf da can verir, hiçbir savaştan tek galiple çıkılamaz kaybedilen onca can geçmişte, kalplerde gömülüyken.

Özetle filmin alt metinlerine inemeyen eleştirmenlerin ya da izleyicilerin aksine “Nefes” nefes kesti diyorum. “Nefes” siz kaldı ya da “Nefes”i yetmedi diyenlerse sanırım önce nefes alıp vermeyi öğrenmeliler.

F.Gözde Özüağ

Etiketler:"Nefes" Kritik